AH İSTANBUL

Sen gidince İstanbul’un rengi soldu; sahildeki bank bile eski ağırlığını bulamadı. Bir zamanlar beraber yürüdüğümüz sokaklar, şimdi adımlarımın eksikliğini fısıldıyor bana.Vapur seslerinde yarım kalmış bir gülüş duruyor, köşe başlarında adını unutmayan rüzgâr esiyor. Bir semt kahvesinde hâlâ iki çay söylenmiş gibi; biri soğumuş, biri dönmeni bekliyor.Bir İstanbul kaldı elimde, bir de susuşun… İkisinin arasında yılların gölgesi duruyor. Belki de bu şiirler, kaybolan zamanın ardından içimde kalan son ışığı korumak için yazıldı.